zondag 28 januari 2007

Moeilijk uit te leggen.

Oma Wervik is gisterenavond overleden. Ze was een hele sterke vrouw. Ik denk de sterkste die ik ooit heb leren kennen. Ze had haar mening en kon soms heel uitgesproken een richting in slaan, maar ik vond haar eerlijk en duidelijk. Ik ga haar missen.

De jongens kunnen het nazeggen. Oma Wervik was ziek, lag in het ziekenhuis en is nu dood. En nu gaat ze naar het kerkhof. Maar wat wil dat eigenlijk zeggen? Dat begrijpen ze niet zo goed.

Ik zei dat ik ze mee deed naar de begrafenis omdat ik mij herinner dat ik als kind heel erg boos geweest ben op mijn ouders omdat ze me een leuke dag bij een familielid bezorgd hadden in plaats van mij mee te laten gaan naar de begrafenis. Ik was wel zeven of acht jaar. Maar zeker was ik natuurlijk niet. Daarom zijn Wim en ik overeen gekomen dat we ze laten kiezen. Dan kunnen ze niet boos zijn op ons en als ze niet beseffen wat ze moeten kiezen zijn ze ook nog te jong om te beseffen dat ze afscheid willen nemen. Dus werd het een keuze tussen naar school gaan of naar de kerk, want 's middags ga ik ze halen zodat ze toch bij ons kunnen eten. En ze kozen allebei heel resoluut voor het naar school gaan. Dus gaan ze donderdagochtend gewoon naar school. 's Namiddags weet ik nog niet. Ik laat ze dan wel weer kiezen op het moment zelf. We zitten dichter bij school dan wanneer ze naar huis komen eten, dus als ze een minuut op voorhand beslissen zijn ze nog op tijd op school.

Moeilijk is het wel. En het echt uitleggen kun je niet.