dinsdag 28 augustus 2007

19,1 weken te gaan.

Gisteren op controle geweest naar de gyne. Mama met de drie jongens. Ze zijn heel flink geweest. Wout was heel blij dat hij de nieuwe baby gezien en gehoord heeft (hartje); Willem heeft duizend vragen gesteld. En Jurre? Die was boos dat hij deze keer in zijn buggy moest blijven zitten en dus eigenlijk minst van allemaal zag.

Baby weegt ondertussen iets meer dan 400 g, was heel actief verstoppertje aan het spelen en ligt weer eens heel vreemd. Op dat vlak is het een tweede Jurretje. Het gezichtje is heel moeilijk te zien, maar de gyne waar ik nu heen ga doet wel de moeite om het toch te laten zien. Wat het geslacht betreft zegt de gyne nog steeds hetzelfde als de vorige keer, dus papa en mama kunnen er zich op voorbereiden en wennen aan de naam. Voor alle anderen... Het zal wachten zijn tot in januari vooraleer ook jullie er aan kunnen wennen. Eigenlijk zou ik het wel willen zeggen aan de jongens zodat zij er zich op kunnen voorbereiden, maar langs de andere kant vind ik het ook wel een deel van de charme van de geboorte dat alles helemaal nieuw is. En de jongens zullen het niet stil kunnen houden tot in januari als we hen vertellen wat het wordt. Dus ook de jongens zullen tot in januari moeten wachten om te weten of ze nu een broertje of een zusje krijgen.

Op het einde van het bezoekje zei de gyne dat mama nog naar het labo in het ziekenhuis moest om bloed te laten afnemen. Iemand die mama kent, weet dat dat eigenlijk niet zo simpel is. Normaal val ik dus altijd flauw. Vorige keer was Jurre mee en was het mij gelukt zonder flauw te vallen. Nu had ik drie jongens mee en had ik heel sterk mijn twijfels over mezelf. Maar wat moet, moet, dus naar het labo. In plaats dat de jongens over van alles en nog wat praatten, waren ze de hele tijd bezig over het bloed trekken. Mama, doet het pijn? Mama, je bloed is rood. Mama, ik zie bloed, jij ook? Mama, waarom is bloed rood? Mama, waarom nog meer bloed? Mama, prikt dat? Mama, ik wil blauw bloed. Maar het is gelukt. Eigenlijk moesten we nog naar de colruyt, maar dat heb ik dan maar uitgesteld tot vandaag, want zo goed voelde ik me ook weer niet. Maar ik heb dus wel al twee keer bloed laten trekken zonder tegen de grond te gaan!

5 opmerkingen:

Familie-Schildermans-Verbeke zei

Proficiat!
Enne... een kleine hint over de baby? Ik blijf erbij... het wordt een jongen: Ward en als het dan toch een meisje zou geweest zijn, was het Lore. Ben ik in de buurt????
PS er staat al een doos met cadeautjes klaar! Kwestie van op tijd te zijn, he.

ki & co zei

Ga je naar een andere gyne? Valt het een beetje mee? Voel je je wat beter bij hem?

Flinke mama om niet van je stokje te gaan! Je ziet dat het niet zo erg is he ;-)

En wil je van ons ook een gokje?? Ik ga ook voor een jongetje...maar blijf heel nieuwsgierig!

de Libbrechts zei

Joni, het wordt een meisje of een jongen. Maar geen Ward en geen Lore. Denk ik. Om zeker te zijn, moeten we januari zijn, he.
Alvast hartelijk dank voor de cadeautjes!

Kirsten, ik ga inderdaad naar een andere gyne. Je hebt me wel horen klagen bij Jurre, he. Nu ga ik naar een vrouw in hetzelfde ziekenhuis. Ze maakt tijd en dat vind ik zalig. Ze heeft echt veel uitgelegd aan de jongens gisteren. Ik voel me dus stukken beter bij haar. Ze was bij Jurres bevalling omdat ze van wacht was en die bevalling is super verlopen.

Katrien zei

Hallo Sofie,

Het geslacht van de baby speelt geen rol. Beide hebben zijn charmes. ZOlang de baby ( en jijzelf natuurlijk ook ) maar gezond ter wereld komt...

Maar als ik toch een gokje moet wagen, hoop ik op een meisje voor Julieke. Want 1 meisje in dat mannenbastion van de Libbrechts...
( niettegenstaande ze haar mannetje kan staan ).

Ik heb eindelijk afscheid kunnen nemen van de kleertjes van Fréderick. ( ze zitten al een tijdje in dozen en zakken, maar dat was het dan ook ). Ik geef ze eens mee met Ann, je moet maar eens kijken wat er nog tussen zit van bruikbaars. ( er zullen waarschijnlijk ook spulletjes voor Jurre nog bijzitten ).
Er zit ook nog wat klein gerief van Stéfanie tussen, je weet maar nooit...

Groetjes,

Katrien

de Libbrechts zei

Katrien,

Alvast heel erg bedankt!