vrijdag 28 september 2007

September en Willem.

Dat gaat dus niet goed samen. Juf zegt dat hij flink is en zijn best doet, maar hier thuis heeft hij zijn kuren. Hij mokt, niets is goed en hij zou willen dat alle tijd met mama voor hem alleen is. Maar met drie kindjes in huis gaat dat dus niet. Dingen die je speciaal voor hem doet, vindt hij ineens niet leuk (zoals de ridderwandeling van vorige week). Hij heeft geen enkele trui meer in zijn kast die hij graag ziet. Zijn hemden zijn te kort of te lang. Hij heeft een uur werk om kleren te kiezen en waag niet van ze klaar te leggen of hij doet ze al huilen aan dat je speciaal de lelijkste kleren van allemaal hebt klaar gelegd! En ik kan er soms niet mee om. De tranen staan in mijn ogen van mijn ventje zo ongelukkig te zien en van hem te zien worstelen met zichzelf.

Gisterenavond kwam hij uit klas en ik zag meteen dat er iets scheelde. Hij mokte vreselijk. Hier thuis heb ik aan Wout gevraagd of hij even heel flink met Jurre wou spelen zodat ik met Willem alleen in zijn werkmap kon kijken. Die brengen ze maar nu en dan eens mee en dat was dus gisteren het geval.

We keken rustig alles na in de map, maar hij wou geen enkel liedje zingen of versje zeggen. En hoewel hij alles juist had in heel de map, was hij niet trots. En dus ben ik blijven vragen. Ineens is hij keihard beginnen wenen en het stopte gewoon niet meer. Aico zegt zijn naam fout, Kilian is op zijn traktor gaan zitten, het is niet leuk in de klas, hij wil nooit luisteren naar k3 (wat ze in de godsdienstles dus wel hebben moeten doen gisteren), .... Het bleef maar komen. Maar niets waar je van zegt dat het nu echt iets is om daar zo verdrietig en ongelukkig over te zijn.

Wout moest dan gaan trainen, eens Wout op de training is, kom ik hier naar huis Willem klaar maken voor de voetbal. Ik had hem gezegd dat hij zijn verdriet en woede maar moest afreageren op de bal. Hij heeft goed getraind, de trainer zegt dat hij training na training beter wordt en dan zie je hem even blinken van trots.

Maar deze ochtend weer hetzelfde. Treuzelen om naar school te gaan, wenen voor alles wat niet ging... En dan toch die dino uit de krant zo flink in elkaar puzzelen.

Ik ben dus maar naar de juf gestapt deze ochtend. Maar zij viel uit de lucht. Hij is flink, doet zijn best, werkt super snel in vergelijking met de andere kindjes, maar zolang hij het juist heeft mag hij dat doen van de juf, hij zegt zelf dat hij werkjes nog moet maken of wil maken, is vriendelijk in de omgang, vertelt de hele tijd door, .... Hij reageert dus weer alles af thuis.

Dan denk ik soms dat ik echt moet zorgen dat ik Willem-tijd inlas. Iets doen alleen met Willem. Het probleem is dat hier thuis samen werken niet haalbaar is omdat de andere twee dan ook andere dingen komen vragen ondertussen. En gaan winkelen voldoet dan weer niet aan de eisen van Willem in verband met dingen die leuk zijn.... En als je dan weet dat Wim Jurre niet gezien heeft van maandagavond tot donderdagavond, dan weet je ook dat hij niet veel thuis geweest is en dat ik er dus alleen voor stond met mijn drie jongens...

En Willem is ook heel duidelijk. Hij wil absoluut geen zus. Totaal niet. En hij vraagt er ook echt naar om het te weten. Wout wil dan weer liever een broer, maar maakt er zich niet zo druk in. Aan school krijgt mama's buik een zoen en Jurre. Mama niet meer, want die zoen op haar buik voelt mama ook wel een beetje, al is hij vooral voor de baby bedoeld. En zoiets doet Willem dus niet spontaan. Hij moet eerst weten dat het een jongen is, want aan een meisje wil hij geen zoen geven. Een meisje zal hier k3 binnen brengen en roze spulletjes en dat wil hij absoluut niet.

Ik zou eens willen 25 jaar terugkeren in de tijd om te zien of ik als kind ook echt was zoals Willem. De juf zegt dat Willem altijd denkt, dat hij precies filosofeert. Het is niet dromen. Zijn hoofd is gewoon nooit leeg. En ja, mama herkent dat. Maar was ik echt ook al zo als kleuter? Willem kost mij veel meer energie dan Wout en Jurre samen. Hij doet mij piekeren (en om mij aan het piekeren te zetten is niet veel nodig), hij laat mij 's nachts wakker worden uit bezorgdheid om hem.... Ik denk dat ik eens extra dank je zal mogen zeggen aan mijn ma want hij heeft het van mij, dus ik zal ook wel zo'n vermoeiende kleuter geweest zijn.... Ik wou alleen graag dat ik nog wist hoe ik er mee om ging.

Geen opmerkingen: