zaterdag 12 januari 2008

Mama's vertelling ...

En zo ging het dus voor de mama...

Donderdagavond misselijk, pijn, niet weten hoe zitten, een heel erg beweeglijke baby in de buik, .... Dus maar vroeg proberen te slapen om er van af te zijn.

Om twee uur wakker geworden met een herkenbare steek in mijn buik... Zou het toch eindelijk? Dus naar beneden en nog maar wat Schweppes gedronken in de hoop dat het niet meer stil zou vallen.

Tot rond een uur of vijf was het doenbaar. Ik kon lezen en wat rusten, maar slapen was er niet echt meer bij. Eens vijf minuten tussen, dan weer tien, dan weer vijftien, dan weer vijf... Maar het viel niet stil wat al veel was.

Rond vijf uur begon het precies wel wat intenser te worden en wist ik niet goed maar waar ik mij nu het best bij voelde. Dus besloot ik om tegen Wim te zeggen om half zeven dat hij misschien beter niet kon gaan werken.

Maar om kwart na zes vond ik de weeën al vrij intens en besloot ik toch om Wim maar iets vroeger wakker te maken. Hij viel uit de lucht en dacht dat hij zich overslapen had om te gaan werken. Maar hij vond het uiteindelijk toch goed dat ik Ann belde (de vroedvrouw). Dus maar onmiddellijk ook Ann gebeld.

Rond kwart voor zeven was Ann er nog niet en hebben we maar oma kip gebeld omdat ik dacht dat we in tijdsnood zouden komen als we na de beslissing van Ann nog op oma kip moesten wachten. Maar het wachten werd heel vriendelijk verzacht door Wim (Waarom slaap je niet door weeën? Kun je daar niet gewoon doorslapen? Het is de laatste pijn, dus het is niet zo erg (maar hij vergeet dat ik al vijf uur bezig ben en hij eigenlijk nog maar net uit zijn bed is). ).

Om tien voor zeven komen Ann en oma kip bijna gelijktijdig aan. Ann besluit dat mama niet te lang meer thuis moet blijven want dat we toch al aan zo'n zeven cm zitten. De drie jongens slapen nog en missen dus ons vertrek. Ann rijdt ons achterna naar het ziekenhuis, want ze denkt dat er een kans is dat we er niet meer geraken voor ons baby'tje er effectief is.

Om vijf na zeven in het ziekenhuis aangekomen, meteen alles in orde gemaakt van papierwerk en dan laat onze Jelle niet lang meer op zich wachten. Om 7 u 35 hebben we een vierde zoon. Zonder dokter bevallen, die was weer niet op tijd. Een hele snelle en vlotte bevalling zei de vroedvrouw. Geen knippen, geen draadjes.

Oma kip komt met de jongens langs rond half negen. Ze hebben elk een roosje mee voor mama. Willem vindt het super dat het weer een broer is en is heel blij met de naam Jelle. Hij trekt er speciaal een Springt-shirt voor aan! Wout heeft zijn eigen lievelingsknuffel mee om aan Jelle te geven. En Jurre vindt elke baby super.

En dan is het wachten... Mama mag eigenlijk onmiddellijk naar huis. Van de gyne waarmee ze bevallen is (die van wacht) en van haar eigen gyne. Mama loopt ook vrij snel rond en hoeft totaal niets. Maar omdat we tijdens de uren van wacht bevallen zijn moet het de kinderarts van wacht zijn die naar onze Jelle komt kijken. Blijkt dat die liever eerst haar eigen consultaties ging doen en dus niet in haar uren van wacht ook effectief komt kijken! We hebben moeten wachten tot tien na één vooraleer de kinderarts tot bij ons kwam. En we zaten toen nog steeds in de verloskamer, want bij een poliklinische bevalling krijg je geen eigen kamer!

Maar tegen kwart voor twee zijn we dus weer thuis. En kunnen we het eerste bezoek ontvangen en kan papa de twee grote jongens zelf van school halen. Ze wilden immers het nieuws heel graag toch nog gaan vertellen op school!

1 opmerking:

ki & co zei

Ik ben blij dat alles vlot gegaan is en dat je vlug naar huis kon!