vrijdag 28 maart 2008

Zo van die dagen...

Gisteren was zo'n dag. Voor werkende mama's zal het misschien heel stom klinken, maar gisteren ging het me echt niet af. Willem moest naar de logopedie. Het ging niet zo goed en ze nam hem vrij hard aan. En hard en Willem gaan niet samen, dus dan komen de tranen. Jurre moet proper worden van papa en dus zijn we daar nu actief mee bezig. Gisteren twee natte shorts, vier natte lange broeken, zeven natte slipjes om niet te spreken van de dweils, handdoeken en truien die mee gesneuveld zijn in het hele proces. Jelle plast nooit als ik hem ververs, maar gisteren heeft hij en de zetel en mij helemaal onder geplast op twee verschillende momenten. De twee grote konden het niet laten om zo net op het randje te lopen, maar buiten stoom aflaten willen ze niet want het is hen te koud. Wout heeft de relax met Jelle er in als katapult gebruikt en dus is Jelle tegen zijn knieën gevlogen. Gelukkig zonder al te veel erg. Rode plekken op het voorhoofd van Jelle, maar hij zat goed vast dus het viel al bij al nog mee. En dan komt Wim 's avonds thuis en is de soep te dik, de puree niet zout genoeg, het vlees weer hetzelfde. En toppunt van alles is dat Jurre dan ineens aan Wim wel zegt dat hij pipi moet doen en dat terwijl hij al een pamper aan heeft om te gaan slapen!

Op zo een dag vraag ik me af waarom ik thuis ben. Na honderdduizend keer 'mama!' op een dag, na tien wasmachines en bijhorende strijk ligt mijn huis er nog steeds bij alsof er een bom ontploft is; geen van de kinderen heeft een leuke dag gehad (ondanks de strijkparels, computerspelletjes, volleybaltraining, stapels speelgoed) en is al lang vergeten wat mama allemaal gedaan heeft op een dag. Dan denk ik soms: waarom ga ik ook alweer niet uit werken?

3 opmerkingen:

Familie-Schildermans-Verbeke zei

Als je gaat werken genieten de kinderen er wel super van als je dan een volledige dag met ze thuis bent... maar je leeft wel met een schuldgevoel (allez ik toch) dat je dat niet altijd kunt doen, in de week heb je soms heel weinig tijd voor ze en de tranen en huilbuien uit schrik dat je plots terug gaat werken zijn ook niet min (Raya lost mij voor het moment niet meer).
Het wasprobleem ken ik: gisteren had ik ook het sublieme idee om Raya proper te leren maar dit heeft ook mij 3 natte broeken opgeleverd en toen ze de laatste keer een serieuze pipi deed en het leuk vond erin te spelen, heb ik al snel een pamper gepakt. Maar eerst Raya met kleren en al in de douche gezet want ik ben nog altijd niet immuun aan CMV, he... en een kindje dat zichtzelf in de pipi gerold heeft, zal wel bij de mogelijke risico's horen... . We hebben dan maar beslist om te wachten tot het weer wat beter wordt zodat we Raya in de tuin kunnen laten rondlopen... .

k@t zei

En vandaag is er weer een nieuwe dag. Troost je, je doet het écht niet voor niks, wees er maar zeker van dat de tijd die je met je kids spendeert zeker niet voor niks is en zijn vruchten zal afwerpen - ook al heb je van 'die dagen'. Chapeau trouwens voor hoe je het allemaal bolwerkt met 4 kleine kinderen!

ki & co zei

Ik heb ook zo van die dagen hoor en ik heb er dan maar drie. Maar de dag nadien kan(moet) je weer starten met volle moed...en ik weet zeker dat het dan heel wat vlotter gaat!Kijk maar eens even naar het filmpje van Jelle zijn lachje...zo'n gelukkige moment doet je wel weer op krachten komen!