woensdag 17 juni 2009

Proefwerken: ook mama's worden er nerveus van.

Ja, onze Willem heeft proefwerken. En dat hebben we al duidelijk gevoeld. Wenen, wenen, wenen. Op den duur loop je echt op je toppen van je tenen rond hem. En er gaat zoveel tijd en aandacht naar hem dat de andere het nu ook doen. Deze middag hadden ze al alle drie een gigantische huilbui gehad voor ik nog maar thuis geraakte! Deze middag aan tafel was het niet te doen. Ze staan alle drie super druk, wenen voor niets. Ze moeten van mij nu buiten spelen. Dat ging niet. Ze hadden een briefje nodig waarop staat wat ze moeten doen. Ik maak voor alle drie een briefje. Dan moet ik hun fietsen nemen. Dan moet ik hun punten samen tellen. Dan moet ik schoenen af doen. Dan moet ik schoenen aan doen. Dan lopen ze in elkaars weg en maken ze ruzie. Dan moeten ze nog iets zeggen. Ik heb met moeite mijn tafel afgeruimd gekregen! Op den duur verlies je je geduld. Even adem halen en dan verder mijn was uithangen. En hopen dat dat lukt zonder dat ik weer meteen honderd keer 'mamaaaaa !' hoor. Maar voorlopig hoor ik niets slechts over zijn proefwerken. Al weende hij deze middag ontroostbaar omdat hij piza geschreven heeft in plaats van pizza. En of juf nu zei dat hij dat nog niet kon weten of iets anders... het maakte Willem allemaal niets uit. Hij heeft in zijn ogen een fout gemaakt op zijn proefwerk en de enige die hem dat niet vergeeft, is hijzelf.

2 opmerkingen:

k@t zei

Vorige week hier ook toetsenweek, maar gelukkig wisten wij zelf van niets en hebben we dit pas vrijdagavond bij het zien van de vele toetsen ontdekt. Moest Willem hier dan thuis voor leren/oefenen? Perfectionistisch zijn heeft zijn voordelen, maar helaas toch ook wel nadelen, ochottekes toch die Willem... Hopelijk is het vanaf nu uitblazen op school!

de Libbrechts zei

Vandaag heeft hij geen proefwerk, maar herhalen ze voor de laatste proefwerken maandag en dinsdag... we zijn er dus nog niet van af. Hier krijgen we een verwittiging dat ze aan proefwerken beginnen. Ze moesten voor maandag een leestekstje oefenen en voor dinsdag dan een boekbespreking voorbereiden. Verder moeten ze thuis gewoon huiswerk maken. Maar als Willem voelt dat het 'voor echt' is, dan moeten we niets meer zeggen of doen. Hij maakt voor zichzelf uit dat hij de beste MOET zijn. En als ouder ben je natuurlijk altijd spontaan trots als ze ergens de besten in zijn, dus onbewust en ongewild moedig je hen eigenlijk aan om de beste te willen zijn, vrees ik. Het zit in het kind of niet, he. Ik ben 31 en herken mijn zoon perfect. Iedereen rond je wordt boos omdat je weer zegt dat je niet zeker bent dat je het goed gedaan hebt, terwijl iedereen al weet dat je het wel goed gedaan zult hebben, maar in je eigen hoofd ben je er echt van overtuigd dat je het beter kon en dat er andere zullen zijn die het beter gedaan hebben... Hij zal er wat uit moeten groeien, vrees is. Maar helemaal kwijt geraak je dat nooit, he.