maandag 31 augustus 2009

Een huwelijk in Polen!

Ja, mijn broer zou dit weekend dus trouwen met Dagmara. België of Polen? Het werd Polen.

Vrijdagochtend om vijf uur brengt opa gewoon ons naar Zaventem. Zowel Wout als ik hebben nog nooit op een vliegtuig gezeten. Zaventem kennen we wel. We zijn er al vaak geweest. Maar nooit om zelf te vliegen.

Ons eerste vliegtuigje is een kleintje: twee stoelen, het gangetje, twee stoelen. Maar dat geeft niet. Echt schrik hebben we niet. Wout voelt niets aan zijn oren (ik wel). En de eerste minuten boven de wolken (heel dicht, prachtig wit) zijn ongelooflijk. Het lijkt of je gewoon kan uitstappen en een wandelingetje maken. Wout vindt dat hij bergen ziet... en een beek... en een stad... maar het zijn echt allemaal wolken.
In Munchen moeten we dan naar een connecting flight. Weinig tijd eigenlijk tussen beide vluchten, want van zodra we de gate gevonden hebben kunnen we ook merken dat the plain ready for boarding is :-) Ja, je zou er Engels van gaan praten.
Ook de tweede vlucht is een gelijkaardig klein vliegtuigje. De landing is iets meer wiebelen, maar ook nu voelt Wout niets en valt het bij mij heel goed mee (een beetje op mijn oren na eigenlijk).

Op de luchthaven van Wroclaw is het dan wachten tot alle buitenlanders er aangekomen zijn om dan met het busje naar de feestzaal gebracht te worden. Dat duurt wel eventjes, maar met een hapje en een drankje gaat ook dat wachten voorbij.

De busreis (een klein busje) duurt nog drie uren, maar dan komen we bij ons kasteel waar we zullen slapen en feest vieren. We krijgen onze kamer en maken nog een wandelingetje door het dorp. Nog wat bijpraten in de eetzaal en dan op tijd naar bed. En ondertussen staan we al allemaal vol muggenbeten!

Zaterdagochtend staat iedereen rustig op. We hebben ontbijt gevraagd rond half negen en dat vinden ze vroeg. Uiteindelijk krijgen we ontbijt om negen uur. Heel lekker. Soms wat rare dingen voor 's morgens, maar heerlijk brood. En op verplaatsing moet je al eens iets anders proberen.

Dan weer een wandelingetje gaan maken door het dorpje, want er is ook een speeltuintje. Het hele dorp heeft die groep buitenlanders ondertussen ook wel in de gaten.

Dan allemaal onze mooie kleren aan doen, want om twaalf uur brengt een busje ons naar het stadhuis waar Demmy en Dagmara zullen trouwen. Dat is een relatief korte rit.

In het stadhuis verloopt alles ongeveer zoals bij ons in België. Alleen vertaalt een tolk alle Poolse teksten ook nog eens in het Engels, ligt de nadruk ook in dat burgerlijk huwelijk heel sterk op het stichten van een familie en wordt er op het einde van de ceremonie door alle gasten gezongen. Iets wat vergelijkbaar is met onze 'Lang zal ze leven'.

En er wordt ook rijst gegooid, bloemen gegeven (wel door elk koppel en niet door de kinderen), ...

Demmy en Dagmara zijn dan terug gekeerd naar het kasteel om foto's te nemen terwijl wij even in de stad bleven. De winkels waren echter onmiddellijk gesloten (op zaterdag sluiten de winkels om 14u) en was er in de stad eigenlijk niet zo heel veel te zien op wandelafstand. Buiten de kleurrijke huisjes dan.

Een grote bus brengt ons dan terug naar het kasteel. Ook de Poolse gasten zitten nu op de bus.

En dan begint het feest. Om vijf uur. Met een champagnetoast in de hal van het kasteel om het jonge koppel geluk te wensen. Eten in de ridderzaal. Dessert in de koffiezaal. Openingsdans in de danszaal. Dan terug naar de ridderzaal voor meer eten. Weer naar de koffiezaal voor meer taart. Weer dansen. Weer eten. Weer dessert. Weer dansen. En zo de hele avond door. Tijdens het eten wordt er recht gestaan om te zingen en na het zingen moet je toasten met wodka. De eerste flessen wodka gaan open om zes uur! Voor ons enorm vroeg. Om acht uur zat het feest volgens onze normen al op middernacht. De Polen verwachten dat ook de Belgen zingen en een toast heffen. En dan moeten ook de Engelsen volgen natuurlijk. En de Italiaan. De wodka blijft vloeien. De bus komt de Polen halen om vier uur. Maar zo lang hou ik het niet vol. En Wout al helemaal niet. Om half acht ligt hij al in zijn bedje. Hij heeft een hele sterke heimwee. Hij mist zijn broers. Zo erg dat hij liever in zijn bedje ligt dan op en feest te zitten.

Zondagochtend staan we om zes uur op. Valiezen klaar maken. Ontbijten gaat niet, want na het feest wordt pas om half elf ontbeten. Voor de gasten die blijven gaat het feest nog door. Wij komen echter alweer naar huis.

Om twintig voor acht brengt het kleine busje ons weer naar de luchthaven. We geven onze bagage af en gaan door de controle van de handbagage. Maar Wout moet zijn koffer openen. Ze hebben iets gezien dat niet mag, denken ze. Wat lachend open ik Wouts handbagage, want er zit alleen speelgoed in. Een knuffel, boekjes, werkblaadjes, kleurpotloodjes, een videospelletje,... maar dus ook de katapult die hij van oma en opa kip gekregen heeft in Polen! Verboden wapen! Ze dreigen het af te nemen, maar als hij begint te wenen (en mama dus mee aan het wenen, want haar jongens zien wenen van echt verdriet lukt nog altijd niet zonder mee te wenen) zeggen ze dat ik mijn handbagage mag gaan afgeven als gewone bagage met de katapult er in. Dus laat ik alles achter (Wout al wenen, gsm, uurwerk) en loop ik terug met mijn handbagage. Ik kom daar aan en zie een gigantisch lange rij. Maar ik wou terug naar Wout, want hij stond te wenen. Ik ga dus snel naar de meneer van Business class die het niet druk heeft en die maakt er geen probleem van om snel die ene koffer mee te geven met het vliegtuig. Snel nadenken wat ik echt niet kan missen op het vliegtuig... een suikerwafel voor Wout en zijn nintendo ds. En weg valies.

We gaan met onze boardingpass door de gate en stappen op de bus die ons naar ons vliegtuig zal brengen. En dan valt mijn 'euro'. De boarding passes voor de connecting flight zitten nog in mijn handbagage die nu veranderd is in gewone bagage! Ik wil uitleg vragen, maar de Polen in de buurt spreken geen Engels. Gelukkig wel een mevrouw op de bus. Zij speelt tolk. We moeten naar de ramp agent gaan in Munchen of naar de Service balie van Lufthansa. Bij het vliegtuig aangekomen zijn ze de bagage nog aan het inladen. Eerste gedacht? Lopen en snel uithalen. Niet doen, zegt de Poolse dame die tolk gespeeld heeft, want ze kunnen dan nog veel gemakkelijker denken dat je een terrorist bent! Dus hou ik me kalm.

We hebben weer een rustige vlucht met zo'n klein vliegtuigje. Wout voelt weer niets. Ik heb er precies meer last van dan in het gaan, maar ik denk dat de vermoeidheid een grote rol speelde.

Op de grond zie ik dat de ramp agent de bagage uitlaadt, maar als ik hem wil aanspreken, verspert hij mij de weg naar de bagage, hij spreekt geen Engels,... Dus wachten tot we binnen zijn op de luchthaven en de Service balie gaan zoeken. Ik loop echt wel onrustig rond, niet wetend wat ze allemaal gaan zien voor bezwaren en zo.

Maar aan de Service balie van Lufthansa gaat het heel vlot eigenlijk. Geen volk, dus snel aan de beurt. Bij het verhaal draait de vriendelijke dame eens met haar ogen, maar print dan gewoon nieuwe boarding passes.

Het laatste vliegtuig is iets groter: drie stoelen, gang, drie stoelen. Maar het is ook de minst aangename vlucht.

In Zaventem gaat alles vlot. De bagage is er gelijktijdig met ons. Ook mijn handbagage die veranderd was in gewone bagage. Tine en Tom zijn er al en ook de rit naar huis gaat vlot.

Nu moet ik alles nog opruimen. en over een kleine twee uur vertrek ik weer naar Zaventem... papa neemt het vliegtuig naar Monaco.

3 opmerkingen:

mamavan2kapoenen zei

zijn jullie onder jullie2tjes mr geweest? en niet omgekeerd...kindjes thuisgelaten en mama en papa eens een extra feestweekendje???

k@t zei

Wat een verhaal zeg! Zou me zelf ook niks op m'n gemak gevoeld hebben en blij zijn om weer thuis te zijn! Maar eind goed al goed...

de Libbrechts zei

Mamavan2kapoenen, ik heb je een mailke gestuurd.

k@t, inderdaad, eind goed al goed. Het zal me niet meer overkomen :-)