maandag 3 augustus 2009

Weerterbergen.

Toen we het eerder op het jaar over vakantie hadden, dan vond Wim dat we helemaal niet op reis moesten gaan. We hadden er geen budget voor. En hij had gelijk. Maar ik hoorde hem ineens zeggen dat er veel werk was en dat hij waarschijnlijk maar twee weken zou nemen in plaats van drie. En ineens zou hij maar een week meer nemen. En dat terwijl hij vroeger nog gezegd had dat hij met twee weken eigenlijk niet helemaal op zijn plooi was en dus al moest herbeginnen voor hij weer helemaal op krachten gekomen was. Ik deed al maanden mee aan allerlei wedstrijden om een reis te winnen, maar ja, hoe groot is de kans dat je dan een reis wint (achteraf bekeken groter dan gedacht :-) ). Dus ben ik met een beperkt budget beginnen zoeken. Met een korting via de krant konden we relatief goedkoop naar Nederland. Meer bepaald naar een park van Roompot te Weert: Weerterbergen.

Wel, we vertrokken met gemengde gevoelens, zeker na ons veertien gewonnen dagen in Dordogne. En ons onrustig gevoel klopte. Wij horen daar niet. Niet op zo'n park, niet in Nederland. Van bij het begin misten we de zon, maar ik ook de rivier de Dordogne. Het park op zich is al niet fantastisch. De binnenspeeltuin is drie keer niets. Echt niets. Wat er staat moet je betalen (computerspelletjes, draaimolen) of is heel, heel beperkt. En dat kan toch niet in een land als Nederland waar het de helft van de dagen regent. De buitenspeeltuinen waren ook niet okee. Alleen Jurre had er wat aan. Te moeilijk voor Jelle allemaal, te weinig uitdagend voor Willem en Wout. Bovendien was er ook geen echte grote speeltuin. We zijn op zoek geweest naar de poort met de speeltuin er achter van op de foto's. Ik kan je verzekeren dat het tegenvalt als je die speeltuin vindt. Het zwembad was okee. Als je naast roest en vuil wou kijken. Geen spectaculair zwembad, maar het viel mee met zijn golfslagbad en kinderbadje. Ondanks de weinig spectaculaire glijbaan. Het enige waar we het moeilijk mee hadden, was de drukte. 500 huisjes en dan zo'n relatief klein zwembad. En nee, van zodra we geen ruimte hebben in het water, gaan we ook niet even op een stoeltje liggen. Dat is dan weer wie we zijn. De mensen aten daar, dronken daar, luierden daar. Maar dat is niet voor ons. Zondagochtend waren we om tien uur de allereerste in dat bad en dat eerste rustige half uur was voor ons het beste zwemplezier van de week!

Maar Nederland is natuurlijk wel uiterst geschikt om met de jongens te fietsen. En dat hebben we gedaan. Elke dag tussen de 10 en de 20 kilometer op straat. En Jurre mocht op het park met zijn eigen fiets rijden. Want we moesten te voet 20 minuten stappen naar de speeltuin en het zwembad. Dus was het best dat we ons fietsen mee hadden. Fietsen doen we graag en dat hebben we wel met veel plezier gedaan. Ondanks twee lekke banden die papa uitstekend gedicht heeft!

Verder negatief over het park: lawaaihinder 's avonds, overvliegende vliegtuigen, altijd betalende animatie. Karaoke, meezingfestijn, disco. Je ziet ons daar niet. En eigenlijk willen we dat ook niet horen in ons bed. Dus op dat vlak nog een geluk dat we in een uithoek van het park zaten. Bovendien bestaat de nabije omgeving van het park uit een vliegveld, een industriezone en een eenvoudig stadje waar niets authentiek meer aan lijkt te zijn. Wel met een gezellig marktje (met gratis ijsjes). Ook Eindhoven was niet voor ons. Wij zijn niet aan winkels en nieuwe gebouwen en drukte en grote steden.

Maar wat is er wel goed: we zijn uitgerust van het luieren, de jongens hebben zandkoekjes leren eten (meme van de pietjeskoeken volgens mij, oma wervik koeken volgens papa), de drie grootste jongens fietsen beter, papa heeft een boek gelezen, Jelle heeft kunnen bijslapen en we hebben geëxperimenteerd met slaatjes. En we zijn er nu helemaal van overtuigd dat we volgend jaar weer met ons simpel tentje op reis gaan naar de zon.

Nederland, het ga je goed, maar ons zie je daar niet meer terug als het niet moet.

Geen opmerkingen: