vrijdag 16 oktober 2009

Eventjes paniek.

Ik moet beginnen bij het begin.

Woensdagnamiddag neem ik twee batterijen af van Jurre en zeg ik hem dat dat geen speelgoed is. Van die kleine platte batterijen. Hij had ze gevonden in de tuin, zei hij. Waarschijnlijk uit één of ander stuk speelgoed.

Gisterenmiddag zitten we aan tafel. Jurre komt ineens verschrikt zeggen dat hij een batterij heeft ingeslikt. Als ik vraag welke batterij, antwoordt hij dat het zo één was als in de tuin. En aan zijn manier van doen, zie ik dat hij zelf geschrokken is dat hij ze heeft ingeslikt. Daarom twijfelde ik eigenlijk echt niet of het wel zo was.

Naar Wim proberen te bellen. Vijf keer? Nooit verbinding of hij neemt niet op. Naar de huisarts proberen te bellen. Tja, hij is niet thuis, bel over twintig minuutjes eens terug. Naar mijn ma gebeld en zij vond dat ik het antigifcentrum maar moest bellen. Ik had daar zelf ook even aan gedacht, maar vond een batterij niet echt gif op zich. Maar toch maar gebeld. Daar stellen ze me redelijk gerust eigenlijk. Neem over een uur of vier eens een foto in het ziekenhuis, was hun raad. Dus bel ik dat naar Wim. Hij vindt het wat drukte om niets. Maar ik bel toch maar naar de huisarts om hem te vragen hoe ik die foto moet regelen. Zijn vrouw had hem blijkbaar al verwittigd, want ook al was hij nog niet thuis, hij had haar blijkbaar gezegd mij door te verbinden. En van zodra ik hem aan de lijn heb, krijg ik het dringende advies onmiddellijk naar spoed te vertrekken omdat dat toxische stoffen kan vrij geven in de maag. Al wenen terug gebeld naar Wim, want dan sta je hier met vier jongens natuurlijk. Hij vond dat ik de oudste twee terug naar school moest brengen en dat ik dan maar naar spoed in Ieper moest rijden in plaats van Menen.

Dus de vier jongens in de auto gepropt, veel te snel weg gereden, twee grote jongens de straat over gestoken aan school met de mededeling dat ze aan meester Joost moesten zeggen dat ik misschien niet terug zou zijn om te lezen en aan juffrouw Greet moesten zeggen dat Jurre niet kwam. Naar het schijnt is Wout daar op school heel erg beginnen wenen en was hij totaal over zijn toeren. Maar zijn juf en juf Greet hebben hem goed geholpen.

Ik ben zelf naar spoed geredne. Jurre vooraan naast mij doen zitten, want hij dreigde in slaap te vallen en dat wou ik niet na de paniek die de huisarts wat veroorzaakt had. Veel en veel te snel gereden tot aan spoed. Aan spoed geen parking gevonden en dan maar op de plaats van de geestelijke gaan staan. Ik vond dat dat de mens niet zou zijn om me dat kwalijk te nemen.

Op spoed zei de verpleger dat het waarschijnlijk niets zou zijn, maar de spoedarts vond even later toch dat er een rx genomen moest worden van thorax en abdomen. En dan ben ik twee seconden blij dat ik toch een lo'er ben. Het was geen Chinees en ik wist wat ze zouden doen.

De verpleger zegt tegen Jurre dat hij mee mag met hem en Jurre wandelt vrolijk van alles en nog wat vertellend mee met de verpleger om enkele minuten later al weer terug te keren. Ik hoorde al van ver dat hij weer volop aan het tateren was tegen die verpleger. Hij had een vliegtuigje gekregen omdat hij zo flink was geweest en die verpleger heeft dat in elkaar geknutseld voor Jurre. En Jurre heeft dan eens getoond hoe hij moest staan voor de foto (hij zegt lichtje) en hij zei dat hij zijn broek naar beneden had moeten doen. Voor het metaal dat er in zit.

Jelle en Jurre hebben daar dan volop zitten spelen. Auto's, treinen, het nieuwe vliegtuigje.

Even later kwam de kinderarts dan langs. Het was wat paniek geweest om niets, maar helemaal onschuldig is een batterij niet. Op de foto was te zien dat de batterij al voorbij de maag was, dus uithalen ging niet meer. Ze kan nu nog haperen aan de overgang dikke darm, dunne darm en daarom moet ik dus Jurre naar het toilet laten gaan op een potje en de stoelgang doorzoeken. Heb ik over een week de batterij nog niet gevonden, dan moeten we terug voor een nieuwe foto.

Van spoed terug naar school gereden, Jurre naar zijn klasje gebracht. De hele school wist er al van en kwam vragen hoe het met Jurre ging. Wouts juf zag me Jelle in Willems klas te slapen leggen (ik was om tijd om te kunnen lezen) en Wout mocht onmiddellijk uit de klas naar mij komen om te horen dat alles wel okee was. Tegen de tijd dat ik alles verteld had, stond Jurre daar bij Wout samen met juf Greet. Ze kwamen Wout geruststellen. Super vond ik dat van de juffen. Ik heb dan Willem nog gezegd dat ik terug was, maar hij had mij al gezien en maakte zich niet zo veel zorgen. En dan dus gelezen met de kindjes. En daarna nog vaak mogen vertellen wat er was gebeurd aan de kindjes van de klassen van de grote jongens.

En door dat alles had ik geen taart kunnen bakken voor de papa in de namiddag, dus heb ik dat na vier uur nog snel gedaan. Gelukkig had Willem al een kroon gemaakt voor papa. En eigenlijk verjaart hij pas vandaag, dus kan ik vandaag nog wel iets doen voor zijn verjaardag.

4 opmerkingen:

k@t zei

Amaai zeg, wat een verhaal! En wat een dag! Wat ben jij toch een supermama!
Inderdaad best het zekere voor het onzekere nemen maar gelukkig is alles goed afgelopen...

ki en co zei

pffff !!gelukkig is alles goed afgelopen. Hopelijk is de batterij er vlug!

de Libbrechts zei

Vrijdagnamiddag kreeg ik van de juf een zakje en na onderzoek bleek het batterijtje er al in te zitten!

evelyne zei

Jadade. Wat een verhaal. Maar vooral je opmerking van de parkeerplaats van de geestelijke vond ik toch wel koelbloedig bedacht in zo'n situatie ! hihihi