zaterdag 10 oktober 2009

Het laser-verslag.

Gisterenmiddag dus naar Drongen gereden (BOLC) en daar even moeten wachten. Dan de starttestjes nog eens doorlopen en een half pilletje gekregen om kalm te worden. Ik zeg tegen Wim, terwijl we wachten tot het echt aan mij is: 'had ik er niet beter vier gevraagd in plaats van een halfje?'.

En dan is het aan mij. Druppeltjes in mijn ogen om mijn ogen te verdoven. Een tweede lading druppeltjes in mijn ogen die nu reeds verdoofd zijn, maar ze dienen voor de zekerheid. Geruststellende woorden van de verpleegster (echt wel een vriendelijke, rustige mevrouw). Dan komt de dokter en vraagt of ik stress heb. Ik zeg van ja, maar zeg er ook bij dat het wel gaat.

En dan gaat de oogklem op en begint de tafel te bewegen. Ik ga richting lichtje en dan gaat voor mij het licht uit. Blijkbaar een beetje paniek, want doordat die tafel beweegt kunnen ze me niet zomaar uit de machine halen terwijl ik helemaal weg draai. Helemaal van de kaart kom ik weer bij naast de machine. Trui uit, want ik zweet en ik geeuw en ik weet met mezelf geen blijf. Nog een poging? Of toch maar niet? Mogen we je iets geven, hoor ik ze vragen. Ik heb gewoon ingestemd met een infuus! Diegene die mij kennen, weten dat dat heel vreemd is! Maar ik voelde me echt zo ellendig en je moet stil liggen onder die machine. Ik ben weer weg gedraaid. Waarschijnlijk nu doordat ze dat infuus staken. Ik heb ook geen verklaring, maar het gebeurt. Blijkbaar hebben ze me dan bijna helemaal plat gelegd met verdoving, maar volledige verdoving kan niet omdat je naar een lichtje moet kijken tijdens de operatie. Deze ochtend (op controle moeten gaan), vroeg ik dan aan de dokter of ik dat wel gedaan heb en ze zeggen dat ze tegen mij hebben moeten staan roepen de hele tijd, maar dat ik blijkbaar wel onbewust naar het lichtje gekeken heb, want ik weet dus echt helemaal van niets. Ik heb niets gehoord, niets gezien.

Eens de operatie voorbij was, hebben ze me in een ander kamertje laten bekomen. De dokter komt nooit in de wachtzaal, maar is wel persoonlijk naar Wim gegaan in volledige operatiekledij om hem mede te delen dat het moeilijk verlopen was, maar dat de operatie wel gelukt was. Ik voelde me ellendig in mijn kamertje alleen en de eerste verpleegster die passeerde heb ik gevraagd of ik alstublieft bij Wim mocht gaan zitten om te bekomen. Ik ben naar Wim gestapt met mijn kapje nog op mijn hoofd, mijn infuus nog in mijn arm. Lijkbleek was ik volgens Wim.

Even later zijn ze dat infuus komen weg doen en zijn we mogen vertrekken. Wim is de auto gaan halen, ik ben ingestapt, heb mijn hoofd op zijn schoot gelegd en ben in slaap gevallen. Hij heeft niet eens nog zijn gordel kunnen aan doen. Ik sliep. Tot thuis.

Deze nacht dan wat misselijk geweest en dan vanmorgen op controle. Ik zie 12/10, dus mijn zicht is nu goed. Nu moet ik mijn oogspieren blijven trainen zodat ze zich aanpassen aan de nieuwe situatie en over zes weken moet ik op controle. De dokter zei deze ochtend dat hij nog nooit iemand gehad had waarbij de reactie op de operatie zo fel was en dat hij nog nooit iemand zo plat had moeten spuiten. Ik zei hem dat het dus best in één keer goed zou zijn en hij zei dat hij het wel opnieuw zou doen als het nodig zou zijn, maar dat het voor hem ook best was dat het in één keer goed zou zijn, want dat het echt wel niet simpel was geweest en dat iedereen op zijn top van zijn kunnen had moeten presteren om het voor mekaar te krijgen.

En ja, ik ben blij dat ik mijn perifeer zicht terug heb, dat ik 's nachts voor een kind kan opstaan en dat kind kan zien en in de toekomst zal ik naar een zwembad kunnen met de kinderen (nu mag ik dat nog niet) en onder water zwemmen, duiken, spelen zonder ofwel niets te zien ofwel te moeten oppassen voor een bril of lenzen.

Geen opmerkingen: