woensdag 25 november 2009

En soms kunnen ze zo lief en flink zijn...

Wim is deze ochtend vroeg vertrokken en heeft meteen 'tot morgen' moeten zeggen toen hij de jongens een ochtendzoen gaf. Maar hij heeft ze wel helpen aankleden, want uiteindelijk moesten ze een uur vroeger op school zijn dan anders en dat is niet zo simpel met vier jongens. Maar ze waren flink vanmorgen.
Deze middag was het hoogst uitzonderlijk warm eten. Waarom? Omdat papa toch niet naar huis kwam 's avonds en omdat we de intentie hadden om te gaan zwemmen. Meestal geeft zo'n verandering problemen. Maar deze middag viel het mee. Vooral omdat ik gezorgd had voor spaghetti, denk ik.
En dan moest Jurre gaan turnen. Hij doet dat heel graag, maar dat vertrek gaat altijd gepaard met een echte driftbui. Ook deze middag. Al duurde ze deze middag minder lang dan anders en zei mijn kleine jongen nadien spontaan 'sorry, mama'.
Wout is flink gaan volleyballen, maar dat doet hij eigenlijk altijd. Als ze iets graag doen, dan kost dat niet veel moeite. Ik moest hem wel een kwartier vroeger gaan ophalen omdat de andere kleintjes ziek waren of vroeger vertrokken naar een verjaardagsfeestje en hij dan het enige kleintje was die zou overblijven en alleen trainen gaat niet goed.
Ze zijn zonder morren in de auto blijven zitten, de drie kleinste, toen we soep gingen halen bij oma gewoon. Ook al waren ze liever even uitgestapt.
Willem is de hele namiddag flink bezig geweest. Weliswaar op zijn ds, maar hij heeft me zo wel een zorg uit handen genomen en kon Jelle even naar zijn bed.
Jelle heeft in zijn bed flink gespeeld. Slapen wou hij niet, ook al wou ik zo graag dat hij wat sterk stond tegen vanavond. Maar stout is hij niet geweest. Al had hij zijn slaapzak afgedaan, zijn dekens van zijn bed gehaald en zelfs zijn matras recht gezet in zijn bed. Maar of je dat stout zijn kunt noemen?
Dan zijn we deze avond nog met ons vijven gaan zwemmen. Wout had zijn vriendje Toon al een hele tijd niet meer gezien. Emiel ziet hij wel nog nu en dan en Toon en Emiel hadden afgesproken dat ze op hun wekelijks uurtje dat ze samen gaan zwemmen met hun mama's Wout er eigenlijk wel bij wilden nu ze niet meer in dezelfde school zitten. En dus wou ik dat wel doen voor Wout omdat hij dat zelf ook zo'n tof idee vond. Dus met zijn vijven tegen half zes naar het zwembad. Drukke jongens, maar echt stout... nee. Ze hebben zich uitgeleefd met de vrienden van Wout, Toons grote broers en Jurre was blij dat ook Emiel zijn jongere zus mee was. Jelle was de moeilijkste in het zwembad.
Thuis stond alles klaar om boterhammen te eten en lagen de pyjama's klaar. Ze hebben veel gegeten. Veel gekwebbeld. Dus echt snel ging het niet.
Maar dan hebben ze zich heel flink omgekleed, hun kleren in de linnenmand gegooid en opgeruimd.
En wat er toen was, weet ik niet. Zagen ze dat ik moe was? Wilden ze gewoon flink zijn? Geen idee. Ze hebben spontaan geholpen om de tafel af te ruimen en de ontbijttafel voor morgen klaar te zetten. Met een bord voor papa die morgen wel weer thuis zal kunnen eten. Ze hebben echt alles opgeruimd (normaal blijft toch altijd wel iets in de weg liggen) en ze hebben me niets gevraagd terwijl ik Jelle omkleedde en in zijn bed stak (normaal is dat het moment om me honderd dingen tegelijk te vragen). Ze zijn dan met zijn drieën heel erg rustig naast mij in de zetel komen zitten om nog enkele sprookjes te horen uit het slapengaanboek van Geronimo Stilton.
En toen ik zei dat het bedtijd was? Geen gemor, geen getreuzel. Tandjes gepoetst en elk in hun bedje gaan liggen. Waar ik ze dan alle drie nog een hele dikke zoen gegeven heb.
En ja, op zo'n momenten is het puur genieten. Mijn vier jongens ... Acht jaar geleden kende ik het gevoel dat ik nu heb niet :-)

1 opmerking:

ki en co zei

Soms gaat het moeilijk, soms gaat het vanzelfs. Is hier ook zo en ze worden groter he en begrijpen heus wel al eens dat het voor mama niet altijd makkelijk is. Ik was gisteren echt een wrak(door de griep) en iedereen vroeg zich af waarom ik de kinderen niet een middag bij iemand deed, zodat ik kon rusten. Maar ik wilde niet, wilde ze in mijn buurt hebben en je merkt dan gewoon aan de kinderen dat ze heus wel begrijpen dat mama zich niet lekker voelt en dat ze daarom een beetje rustiger moeten zijn. En dat is heel goed gelukt. Zo'n momenten zijn er om te onthouden voor als het weer eens een beetje moeilijker gaat.En ook al is het niet allemaal gemakkelijk, we zouden ze niet kunnen missen he...(14 dagen geleden waren we hier een uur zonder kinderen in huis en het uur is voorbij gekropen, terwijl ik anders altijd tijd tekort heb ;-))