donderdag 11 februari 2010

Een zwembadbezoekje.

Het is geen doodgewoon bezoekje, moet ik er eerlijkheidshalve bij vertellen. Maar zo was toch ons zwembadbezoek van gisteren...

Ik zeg aan de jongens dat ze een zwembroek moeten halen want dat we gaan zwemmen. Onmiddellijk vier heel enthousiaste jongens, want als we op woensdag gaan zwemmen weten we dat daar vrienden zullen zijn.

Willem en Wout vinden zichzelf te groot om nog hun kleren in mama's tas te steken en maken dus hun eigen zwemzak klaar (ja, je voelt me van ver komen, maar toch nog even wachten :-) ).

Iedereen moet een jas en een muts aan. Die muts zorgt al voor halve donderwolken van gezichtjes, maar om te mogen gaan zwemmen hebben ze het er precies wel voor over.

Vier jongens in de auto. Mijn maag knort, dus wil ik nog gauw een appel eten. Maar als ik Jelle in de auto vast wil klikken in zijn stoel begint hij te brullen omdat hij mijn appel wil. Dus geef ik hem maar mijn appel. Ik loop rond de auto, steek de sleutel in het contact, start de auto... en dan verslikt Jelle zich in de schil van de appel en geeft over in zijn autostoel.

Auto maar weer stil gelegd. Jelle verkleed, autostoel uitgehaald, wasmachine in gang gestoken, Jelle op een verhoogje in de auto gezet en vertrokken.

Nog snel stoppen voor gehakt om straks spaghetti te kunnen eten. Als ik terug in de auto stap met mijn gehakt is Willem in alle staten, want hij is zijn zwemzak vergeten.

Weer naar huis. Gehakt thuis afgezet en zwemzak meegenomen. We rijden opnieuw richting zwembad.

We stappen allemaal uit en dan is het Wout zijn beurt. Hij is ook zijn zwemzak vergeten. Ik wil niet meer terugrijden, maar gelukkig is Wout wat slordig en ligt zijn volleybaltas nog in de auto. Hij moet van mij dan maar zwemmen met die short. Vuil is die niet van er even mee te volleyballen en door het touwtje zal hij ook wel niet afzakken.

En dan geraken we in het zwembad. Met Jelle moet ik ogen hebben op mijn rug. Hij haalt van alles uit en is totaal niet bang van water. Hij kruipt in en uit het water zoals hij het zelf wil en ik moet opletten of hij vertrekt alleen op de grote glijbaan. De drie andere jongens doen die alleen, maar Jelle mag nog niet van mij. Vooral omdat het een gevaarlijke trap - ladder is.

En dan gaan we er uit. Iedereen omkleden. Tot er drie roepen dat ze moeten plassen. Natuurlijk als we alle vijf geen zwemkleren meer aan hebben. We moeten dus door doen en in de inkomhal naar het toilet. Snel, snel kun je wel zeggen, maar dat doen met vier jongens is iets moeilijker. Nu ja, we geraken op het toilet. Ik zet er Jelle op, maar hij wil niet. En als ik hem dan laat zitten om zijn schoenen te knopen, plast hij in zijn broek. Ondertussen is Jurre aan het bonken met zijn toiletdeur, want hij is naar de grote wc geweest en wil dat ik kom. Ik laat hem stoppen met bonken en zorg dat hij zijn broek weer kan aan doen. En dan begint ook hij te wenen. Want zijn broek is nat. Hij moest zo dringend plassen dat hij al aan het plassen was voor hij goed op het toilet zat. Dus naar huis met twee jongens met een natte broek.

Dus... zwemmen met mijn vier jongens is leuk... maar ontspannend kun je het niet echt noemen.

1 opmerking:

k@t zei

O jee o jee...
De titel klinkt fantastisch moet ik zeggen! :-)