vrijdag 21 mei 2010

Poezen.

Ja, ik heb de taak om de poezen van mijn ouders te vangen en ze een nieuwe thuis te bezorgen. En dat gaat niet zo gemakkelijk.
De eerste poes, een grijze gestreepte, was vrij tam. Als ik eten ging geven, kwam ze naast me zitten eten. Ik mocht haar niet pakken. Ik leende een vervoermand voor poezen bij de buurvrouw van mijn ma en pa en door er wat eten in te leggen, kon ik de poes vangen. De poes begon zo hard te wenen dat ik het niet over mijn hart kreeg ze naar het asiel te doen. Ik ben thuis gekomen, al wenen, met een wenende poes in de draagmand en Wim liet me de poes houden. Poes kort gehouden in de tuin. Twee weken. Maar Tijgertje (zo noemden de kinderen de poes) wou niet eten. Ze leek ongelooflijk te treuren. Wat ik ook deed, het ging haar niet. En dit weekend lag de poes dood. Ingeslapen. Wout heeft ongelooflijk geweend voor poes. We hebben haar begraven in de tuin. Met bloemen en stenen op haar grafje. Maar toen besloot ik al dat de tijd niet rijp was om dat Wout nog eens te laten mee maken.

De andere poezen waren schuwer, dus ging Rika via politie en asiel en asiel naar de juiste plaats om een kooi te lenen die dicht slaat als ze komen eten. Geen kooi die de poezen doodt. Maar ze dus wel vangt.

Woensdagochtend zat een witte poes in de kooi. Mooie, grote witte poes. Maar ik kon de kooi gewoon niet vast nemen. Ze blaasde, krabde, maakte buitelingen. Vreselijk. Ik dacht dat ze wel wat zou kalmeren en met de jongens er bij wou ik geen tweede poging ondernemen. Dus gisterenochtend tweede poging. Maar het lukte me niet. Ik wou hulp vragen bij de buurvrouw van mijn ouders, maar daar was niemand thuis. Ik wou de poes ook niet nog een dag laten zitten, want ik wou niet nog een poes op mijn geweten. Want zo voelt het wel met de eerste poes. Dus toen ik thuis kwam, ging ik raad vragen bij de buurman Richard. Maar hoe gaat dat met dingen die mij niet lukken... ik ween. Dus de buurman kreeg een wenende buurvrouw voor zijn deur. En voor hij goed en wel wist waar het over ging, had hij zijn deur al dicht gedaan om mee te komen met mij om het probleem op te lossen. Hij is mee gegaan naar het huis van mijn ouders, heeft de kooi in mijn auto gezet (hij wou er een lege bak flesjes op zetten, maar kreeg die niet opgetild omwille van pijn in zijn schouder, dus het was toch een hele opdracht voor hem om die poes er in te tillen!) en is mee gereden met mijn naar het asiel in Komen dat ik niet wist zijn maar hij wel. Hij heeft daar de poes weer uit mijn auto gehaald en heeft ze daar vrij gelaten in een grote kooi met nog poezen.

Ik heb moeten tekenen en tien euro moeten betalen. En toen had de poes haar nieuwe leven. De man van het asiel keek niet op of om naar mijn tranen. Richard wist er zich geen raad mee. Maar dat hij mee was en hielp haalde toch al heel wat druk van mijn schouders.

Nog twee poezen te vangen en een nieuwe thuis te bezorgen. Als iemand zich geroepen voelt om zich over een poes te ontfermen... laat maar iets weten. Als ik ze vang, wil ik ze gerust komen brengen.

Geen opmerkingen: