zondag 26 september 2010

Het ga je goed, huis...

Het huis... is leeg.
Op een paar dagen na, een maand ben ik er aan bezig geweest.
Eerst voorzichtig, aarzelend.
Daarna rustiger, sorterend, opnieuw vast nemen waaraan ik twijfelde.
En dan uiteindelijk ook wat weg gooien.
Heel veel mee nemend om mezelf meer tijd te geven.
Want tijd is dat wat ik nog steeds niet genoeg lijk te krijgen.
Al heeft 90 procent van de mensen rond mij daar een andere mening over.
En ja, ons eigen huis staat nu helemaal op zijn kop.
Maar dat komt goed.
Met tijd.

En met het huis...
... komt het ook wel goed...
Al zal ook dat tijd vragen om het een plaatsje te kunnen geven.

Want...
Ik ben er mij van bewust dat ik in mijn leven nog niet veel leed en pijn heb moeten ervaren.
En ik ben er mij van bewust dat er nog veel ergere dingen bestaan in het leven.
Maar het gevoel van je thuis kwijt te zijn,
van die plek kwijt te zijn waar je onvoorwaardelijk welkom was,
waar geen vragen gesteld werden als het er op aan kwam,
waar ze altijd achter je staan,
waar je jij mag zijn omdat ze je door en door kennen,
en nog zoveel, zoveel meer,
dat is tot nu toe,
de ergste pijn die ik ervaren heb.
En ja, ik weet dat een huis maar een huis is zonder de mensen er in,
maar het huis verbond me nog met hen.

Ik hoor het mijn vader nog altijd zeggen nadat pepe van de pietjes overleed:
'en nu heb ik niemand meer'.
Toen snapte ik het niet,
maar nu weet ik wat hij bedoelde.

Het gaat je goed huis.
Het gaat je goed ma en pa.
Ik heb mijn best gedaan om het te doen zoals jullie het zouden doen.

3 opmerkingen:

ki en co zei

VEEEEEEEEEEEEEELLLL sterkte!!

Alexander zei

Goh, Sofie, wat je hier geschreven hebt, is prachtig en aan de andere kant zo hartverscheurend!
Tuurlijk is het moeilijk, hoe moeilijk kunnen wij ons niet voorstellen... Het is weer een hoofdstuk afsluiten, weer een stuk afscheid nemen.
Maar de mooie herinneringen heb je in jouw hart en dat kan niemand jou afnemen. Ooit las ik de volgende mooie woorden: Als je weent, weet dan dat je huilt om die dingen die je ooit zo gelukkig maakten...
Veel sterkte x

Katrien

veerle c zei

hallo sofie en familie ,
het is een prachtige tekst en zeer aangrijpend, maar het is zoals je zegt dat je een hoofdstuk moet afsluiten maar toch is het niet altijd even makkelijk voor jullie, neem de mooie herinneringen mee .
Ik neem ook hele toffe momenten mee die ik met je ouders hebben mogen meemaken, vooral met je mama in en op de schoolbanken in kortrijk de bezoekjes en onvoorwaardelijke liefde die ze had voor iedereen en iedereen hielp waar ze kon, weet dat je altijd welkom bent bij ons thuis
Veel sterkte groetjes Veerle c