vrijdag 12 november 2010

Oorlogsmuseum.

Velen wisten dat al, maar mijn pa had een 'oorlogsmuseum'. Het is te zeggen... hij had een aantal dingen die ze gevonden hadden terwijl ze op het land werkten goed bijgehouden en altijd uitgestald. Eerst op zijn kinderkamer, later ook op zolder bij ons thuis. Ik wist me er niet goed raad mee. Weg doen wou ik niet, want uiteindelijk was het iets dat voor hem belangrijk was, maar bijhouden leek me ook zo heel erg moeilijk. Bovendien waren er hier geen echte liefhebbers in huis. Ik had wat rondgevraagd en rond gezocht en ik vond een deskundige die het de moeite vond om eens te komen kijken. Woensdag kwam Willem echter uit school met de vraag hoeveel die meneer dan wel zou mee nemen en of hij alstublieft de rest mocht bij houden. Hij zou zelf een oorlogsmuseum bijhouden op zijn kamer, zei hij. Ik zei hem dat ik nu gezegd had dat die meneer mocht komen kijken, maar dat we er wel van uit gingen dat er eigenlijk niets speciaals in zat.

Gisteren kwam die meneer. Met boeiende verhalen bij de dingen uit dat oorlogsmuseum. Zowel voor mij als voor Willem. Maar zoals gedacht zaten er geen speciale dingen bij. Liefhebbers zouden het wel overnemen, maar het is geen materiaal voor in het museum. Ik beloofde Willem dat we dozen gingen kopen voor zijn oorlogsmuseum zodat het toch wel fatsoenlijk opgeruimd was.

Deze ochtend kon het voor Willem allemaal niet snel genoeg gaan. Wanneer mocht hij nu die dozen gaan kiezen? Welke kleur moesten die dozen hebben? Hoeveel had die meneer nu mee genomen? Mocht hij dan ook dingen mee nemen naar de klas om te tonen? Hij wou absoluut dat zijn broers zich snel zouden aankleden. Hij hielp zelfs met zijn broers.

En toen zijn we naar de Hubo getrokken. Om dozen. En een produkt tegen houtworm. En snelbeton (maar dat heeft niets met het oorlogsmuseum te maken).

Terug thuis hebben we gesorteerd. Eén doos staat nu nog beneden want maandag moet die voor Willem mee naar school. De rest is naar zijn kamer. Ik kan u verzekeren dat je eens serieus in je handen mag spugen als je een doos met onder andere negen obussen naar boven moet dragen. Maar het zit in nieuwe propere dozen mooi weg in zijn kasten op zijn kamer. Mama blij en Willem blij. En we hebben weer wat meer plaats in de living :-).

Geen opmerkingen: