zondag 5 december 2010

Een thuis.

De deur staat er altijd open.
Je komt er nooit te vroeg, nooit te laat.
Kom je aan met honger, dan krijg je eten.
Kom je binnen met tranen, dan is er steeds een schouder om op uit te huilen, een luisterend oor.
Ben je dolgelukkig, dan mag je het er van de daken schreeuwen.
Verdriet wordt gedeeld, geluk wordt samen gevierd.
Je goede kanten worden er in het zonlicht gezet.
Je slechte eigenschappen worden je vergeven.
Iedereen wordt er gewaardeerd om zijn of haar eigen talent. Wat dat talent ook is.
Rijk of arm, groot of klein, dik of dun, sportief of intelligent, ... iedereen is er gelijk.
Ga je in de fout, dan wordt de spons er over geveegd.
Doe je het goed, dan krijg je schouderklopjes.
Je wordt er beoordeeld, maar niet veroordeeld.
Je kan er adem halen.
Je moet er niet over je schouder kijken, niet op je hoede zijn.
Gewoon zijn wie je bent want ze kennen je er toch door en door.
Een thuis is onvervangbaar.

Ik mis mijn thuis.

Geen opmerkingen: