dinsdag 18 januari 2011

De smoutpot van metje Snoek.

De aarden pot is nog van grootmoeder Desnouck. Ze bracht hem mee uit Pothières. De Desnoucks vluchtten in oktober 1914 vanuit Westrozebeke westwaarts. In de winter van '14 - '15 werden ze op de trein gezet en naar Dax gevoerd, in het zuiden van Frankrijk. In de Landes was geen bestaan voor het gezin van negen kinderen en een inwonende grootvader.
In 1916 konden ze naar een betere streek verhuizen: naar Bourgondië en het dorpje Pothières in het departement Côte d'Or. In 1916 kenden ze er zelfs enige weelde door de overvloed van daar gelegerde Amerikaanse troepen.
In 1920 mochten ze naar Westrozebeke terugkeren. Grootmoeder Febronie wist dat alles er plat lag en daarom vulde ze in Pothières een pot met smout (varkensvet), om gedurende de lange treinreis en de eerste dagen thuis toch iets op het dagelijks brood te hebben. Die pot bleef in gebruik in de barak (noodwoning) in het gehucht Batavia en vanaf 1922 in de nieuwgebouwde boerderij achter de Zeugeberg. Waarschijnlijk ging in die jaren het deksel verloren.
Mijn moeder, Elvira, trouwde in september 1926 en kreeg de pot mee, weer met smout gevuld, om in de wittebroodsweken geen droog brood te moeten eten. Nu moet je weten dat mijn vader geen smout op zijn brood wou: 'Het is nu geen oorlog! En zelfs in '14 - '18 aten wij boter, in Normandië!'
Die pot bleef bij ons in gebruik. Hij stond in de kelder, met smout om frieten te bakken. Moeder en ik aten graag een snee vers brood met smout en veel peper en zout. Na onze trouw in 1955 kregen mijn vrouw en ik op een zondag de pot mee. Weer was er smout in, want moeder wist dat wij dat lustten.
Onze kinderen houden niet van dat vet. Wij moeten nu om gezondheidsredenen sober eten. Zo staat de uitgewassen pot dezer dagen op mijn eerst boekenrek. Voor ons is die doodgewone pot het oudste familiestuk, doordat onze grootouders in 1914 - 1918 alles verloren hebben. Bij de wederopbouw vonden de Desnoucks onder de hoop bakstenen van het huis alleen een olielampje terug. Maar ik weet niet waar dat gebleven is.
Die pot bevat herinneringen aan moeilijke tijden. Daarom blijft hij daar staan. Ooit geef ik hem aan mijn oudste dochter of aan de oudste kleindochter. Marleen en Nele, en de anderen ook, kennen het verhaal van de smoutpot van metje Snoek.


Die verhaal gaat over mijn meme van de pietjes. Het werd geschreven door mijn oom Roger Verbeke en staat in 'de herinnering van de vergetelheid'. En bij deze kennen jullie allemaal het verhaal van de Smoutpot van Metje Snoek.

Geen opmerkingen: