woensdag 26 januari 2011

Halssnoer.

Vanmorgen aan de schoolpoort kreeg ik een cadeautje...

Een halssnoer.

Heel lief en attent!

Maar ik stond meteen voor een dilemma. Het is er zo eentje dat je niet kan combineren. Maar ik had een halssnoer van mijn mama aan.

En dan heb je Jurre.

Cadeautjes krijgen is super. Cadeautjes die je hebt open gemaakt en kan aan doen, doe je aan. Dus onmiddellijk aan doen. Het ging wat moeilijk met de sluiting (het regende, ik had een dikke jas aan, spiegels zijn daar niet aan de schoolpoort....), maar dat maakte voor Jurre allemaal niets uit. Hij zou wel helpen. Uiteindelijk had ik het nieuwe aan.

Maar Jurre zag ook dat dat niet ging. En dus moest de oude af. Onmiddellijk. En die oude moest of rond zijn nek (maar dat zou geen zicht geweest zijn) of in het zakje om weg te steken. Hij heeft me geholpen om het af te doen en op te bergen.

En nee, alleen ging ik het niet gekund hebben. Maar dat zijn kinderen... Die zien alleen de weg vooruit. Achteruit bestaat niet bij hen.

Hij zal het niet begrijpen, maar ik meende het oprecht toen ik hem zei: 'Dank je, Jurre!'.

2 opmerkingen:

evelyne zei

Leve de weg vooruit !

k@t zei

Mooi verhaal, Sofie. Inderdaad, kids sleuren je er soms door... Ik heb al kunnen opmaken dat je een heel moeilijke periode achter de rug hebt, een 'feestdag' zoals vandaag is dan extra confronterend en pijnlijk natuurlijk. Gelukkig zijn er dan de kinderen!!