zondag 15 mei 2011

Jelle zijn tandje.


Vrijdagochtend, toen ik Jelle uit zijn bedje ging halen, zag ik meteen aan zijn gezichtje dat er iets niet klopte. Ik keek naar zijn mond en naar zijn tandje en merkte dat een tandje helemaal los stond en begon te ontsteken. Zijn lip zat ook helemaal gezwollen. Ik vroeg wat er gebeurd was en hij zei dat hij gevallen was op de grote glijbaan op school. Wim was niet te bereiken en dus maar snel besloten dat ik mijn plan wel kon trekken. De tandarts gebeld en hij had nog plaats voor Jelle om tien uur. Dus dat was een meevaller. De jongens naar school gedaan en Jelle bij mij gehouden. Hij mocht van mij niets eten, behalve een puddingetje. De tandarts dacht meteen dat het tandje afgekraakt was en een foto bevestigde dat. Ik kon kiezen tussen volledige verdoving in het ziekenhuis of het toch proberen. Hij vond het haalbaar. Dus een prikje om Jelle zijn mondje wat te verdoven. Het eerste stukje was niet zo erg, maar het tweede deel dat dieper zat en waar hij dus niet goed meer aan kon, was moeilijker. Jelle vond het absoluut niet leuk. Hij weende en werkte tegen. Maar hoe zouden we zelf zijn. Op het moment dat de tandarts liet weten dat hij ook het tweede deel had kunnen trekken, ben ik tegen de grond gegaan. En dat moet dan een hilarisch zicht geweest zijn. Een flauwgevallen mama op de grond, een tandarts die mama bij positieven wil brengen met water en Jelle die bij mama wou zijn en dus naast mama op de grond kwam zitten om uit te wenen. Uiteindelijk was ik er snel weer door, want dat flauw vallen ben ik na al die jaren al wel behoorlijk gewoon natuurlijk. Jelle getroost. Van de tandarts kreeg hij nog een tandenborstel en een speelgoedje omdat hij uiteindelijk alles echt wel flink onderging. En nu moet Jelle dus enkele jaartjes zonder voortandje. Duimen maar dat zijn grote tanden geen schade hebben en recht groeien. Maar dat zullen we maar zeker zijn over enkele jaren.

Geen zo'n mooie foto van Jelle, maar je ziet er wel zijn 'gaatje' op.

Geen opmerkingen: