zondag 29 mei 2011

Weekendje weg.

Afgelopen week rustig wat kleren samen gelegd, een mand met eten gevuld, de fietsen in de auto gestoken, ... Vrijdag moesten alleen nog wat kleine dingetjes in orde gebracht worden.
Maar toen ik 's middag de jongens van school ging halen, was Jurre dus één brokje ellende. Overgeven, buikloop. Continue. Dus eigenlijk lag hij daar alleen maar. 's Middags Jurre thuis gehouden en hem laten slapen. Toen ik om drie uur de andere jongens van school ging halen, was hij echter nog niets beter. Toen papa thuis kwam snel naar de apotheek gereden in de hoop iets te kunnen krijgen wat zou helpen, maar nee, eerst naar de dokter gaan, hoorde ik daar. Dus Jurre vooraan in de auto gezet met een emmer tussen zijn knieën. Voor we aan de autosnelweg waren, had hij al een eerste keer overgegeven.
Na een uur en drie kwartier rijden kwamen we aan op het park. Veel lege huisjes en dus heel rustig. Het is ook een mooi huisje met vrij veel licht, zacht geschilderde muren, lichte gordijnen, grote badkamer. Typisch voor Nederlanders is dan weer dat je een speeltuintje in je achtertuin hebt, maar met kinderen mee is dat mooi meegenomen natuurlijk. We hebben eerst het huisje gevuld en de bedden opgemaakt. Toen wilden we een verkennend fietstochtje maken, maar dat was buiten Jurre gerekend. Het ventje was nog steeds een vodje. Hij wou alleen maar blijven liggen in de zetel voor de TV en dus werd het fietstochtje een heel kort tochtje met zijn vijven. Even naar het meer en terug.
's Avonds gaf Jurre over in zijn bed en op mama, dus het ligbad veranderde in een wastobbe en het handwasmiddel kwam goed van pas. Jurre (en mama dus ook) is de eerste nacht verschillende keren opgestaan met het toilet als hoofddoel.
Om kwart voor zes was Jelle Willem aan het wakker maken (zij deelden een kamer) en was Jurre weer wakker. Dus stond mama op met de twee kleinste. Maar Wout en Willem volgden al snel en tegen kwart na zes zat het hele gezin aan de ontbijttafel. Dan komt Jelle ineens naar mij om te vertellen dat er een knoopje van zijn pyjama is. Ik zeg hem dat het niet erg is, maar hij reageert dat hij het weet zijn, want het zit in zijn neus. Ik duw en voel op zijn neus, maar voel niets. Wim zegt dat ik hem eens moet laten snuiten. En ja, daar komt de knoop even tonen waar hij zit. Nat wat gewriemel en gesnuit krijgen we de knoop er gelukkig weer uit.
Tegen acht uur besluiten we naar de markt van Cerfontaine te rijden (na even te moeten terugkeren omdat geen van beiden zijn portefeuille bij zich heeft), maar dat blijkt een markt van zes kraampjes te zijn en dus rijden we door naar Dinant.
Tegen negen uur waren we in Dinant, maar de Citadel ging pas om tien uur open. We hebben dus wat door het stadje gekuierd. Wout vond alles van de sax rond zich wel mooi, Jelle vond de rotswand precies toch wat angstaanjagend en Jurre ging overal liggen en zitten. We waren de eerste bezoekers van de dag om aan de trappen van de Citadel te beginnen. Willem is ze naar boven gelopen. Gevolgd door Wout. Jurre hebben we moeten dragen, maar Jelle is naar boven gestapt. Boven gekomen stonden we voor een gesloten deur waar we moesten aanbellen om binnen te geraken in de Citadel. We wilden dan aan ons bezoek beginnen, maar we mochten nergens binnen zonder gids. Stom natuurlijk. We moesten dan weer twintig minuten zitten wachten om met honderd mensen een rondleiding te krijgen door één gids in twee talen. De jongens vonden zijn Nederlands moeilijk te verstaan en vonden de Citadel en de manier van bezoeken niet zo leuk. Maar de neploopgraaf met de verzakte schuilplaats vonden ze wel chique. We hebben de jongens nog even los gelaten op het speeltuintje boven en zijn toen met de Télépherique naar beneden gekomen. Vooral voor Jurre en Jelle was dat eens spannend en nieuw.
Na het bezoek was het al na twaalf uur en doordat we vrij onverwachts doorgereden waren naar Dinant, hadden we dus geen eten en drinken mee en dus zijn we een grill binnen gestapt. Jurre bestelde wel iets, maar heeft geen vijf happen gegeten. Tegen dat mijn bord leeg was, wou hij absoluut in de auto gaan zitten. Dus lieten we de rest achter in het restaurant en gingen met ons tweetjes naar de auto. Even later bracht papa de andere jongens. Hij wou betalen met Visa, maar het machientje was stuk en dus moest hij geld halen om te kunnen betalen.
Omdat Jurre ziek was, reden we dan maar terug naar ons huisje. Onderweg zijn we even afgeweken van de kortste route om door Philippeville te rijden.
Terug aan het huisje was het algemene rustpauze. Jurre sliep. Maar Jelle zat op de speeltuin achter het huisje. En mama is hem gevolgd met haar fototoestel. Een privé-fotoshoot, noemde papa het.
We wilden even gaan tennissen, maar het terrein huren was duur en dus werd het grastennis met ballenjongens in de achtertuin. We hebben ook wat gevoetbald met de jongens, gingen de dieren eten geven, naar een ander speeltuintje spelen, ... En we gingen ook naar het 'strand'. Willem en Wout verloren echter hun schoenen in de modder. Twee hele vuile jongens later, hadden we de schoenen wel terug. Ze spoelden hun schoenen wat verderop in het meer en wasten zich wat, maar ze moesten dus op blote voeten verder en dus gingen we terug naar het huisje om de jongens in bad te steken.
Iedereen ging vrij vroeg naar bed want de korte nacht had toch precies zijn sporen nagelaten.
Ook de tweede nacht werd doorspekt met toiletbezoekjes van Jurre en opkuiswerk van mama, maar de vier anderen sliepen beter. Tegen half zeven waren Jelle, Jurre en mama op en de rest volgde kort erna.
We wilden gaan fietsen, maar Jurre zag dat nog steeds niet zitten en Willem vond dat hij niet kon fietsen met slippers aan (zijn schoenen moesten thuis in de wasmachine voor hij ze waar aan kon doen) en dus trokken we met zijn vieren verder op ontdekking. Zalig fietsen door de stilte en het groen. Geen echt pad, maar hobbel de bobbel over boomwortels. Tot het even te snel ging voor Wout en hij over zijn fiets vloog en met zijn buik op zijn stuur landde. Even gepauzeerd op een schitterend, leeg, rustig strandje om dan via de normale geasfalteerde weg terug te keren naar Willem en Jurre.
Op ons ontdekkingstochtje met de fiets vonden we een loopbrug en dus namen we Willem en Jurre mee om die te tonen en uit te proberen. Om negen uur in de ochtend was in het park zo goed als niemand te zien.
En dan volgde een rustvoormiddag. Jongens die luieren voor de TV, papa die prutst met zijn computer en mama die begint aan een verslagje. En Jurre? Die doet nog maar een dutje.
Kort voor de middag zijn we aan de opkuis begonnen en vulde Wim de auto. We maakten tagliatelli met kaassaus en hesp klaar voor de jongens die wilden eten. Wout begon ineens te wenen en toen we vroegen waarom, kregen we als antwoord dat hij hoofdpijn had.
Na het eten wou Jelle weer op het speeltuintje in de achtertuin en mama heeft daar nog even rustig in het zonnetje gezeten. Jelle kreeg er nieuwe speelvriendjes van Roeselare bij en mama kon een praatje maken met hun mama. Jurre vroeg echter om naar huis te gaan en ook de grote jongens zaten gewoon achter hun ds. Dus maakten Jelle en mama van hun hart een steen (dat waren de enige twee die eigenlijk nog totaal niet naar huis wilden) en gingen mee met de meerderheid naar huis.
Onderweg stopten we nog even in Beaumont om te gaan zien naar de Salamandertoren. We leken wel in het zuiden van Frankrijk. Prachtig wegje, stralend zonnetje. Tot Wout ineens midden de straat begon over te geven. In de toeristische dienst kreeg ik een emmer water om het wat op te kuisen. Maar van een rustig wandelingetje kwam niet veel meer in huis.
Op weg naar huis kreeg Wout nu de emmer op zijn schoot en die heeft hij nog nodig gehad.
Rond twintig na vier waren we terug thuis. Met twee zieke jongens die hier thuis onmiddellijk weer het toilet nodig hadden. En de emmer. We hebben ze dus maar vroeg in bed gelegd. Elk met een emmer bij zich. Hopen maar dat ze deze nacht wat kunnen slapen.

Geen opmerkingen: