vrijdag 17 juni 2011

De vrijdag.

Ja, er zijn zo van die dagen als vandaag...
Zoals vandaag.
Helemaal de kluts kwijt na mijn onnozel wekelijks marktbezoekje.
Die persoon gezien waaraan die herinnering vast hangt.
Dat horen zeggen dat me doet terugdenken aan...
Die marktkramer gezien en gehoord, net als toen...
En dan wil ik eigenlijk gaan lopen.
Ver, ver weg.
Ik wil herinneringen. Ik wil ze nooit vergeten.
Maar ik wil ze kunnen controleren.
Ze mogen mij niet uit mijn gewone doen halen.
En langs de andere kant wil ik bewijzen dat ze me goed hebben groot gebracht.
Wil ik bewijzen dat ik sterk ben.
Wil ik de draad gewoon opgenomen hebben.
Wil ik mijn mannen hier in huis niet laten zien dat ik nooit meer de oude mama zal zijn.
Maar soms wil ik dus eigenlijk alleen maar weg.
Weg uit deze stad.
Weg van de mensen uit deze stad.
Weg uit een omgeving vol herinneringen waar ik geen vat op heb.

En wat doe je dan op zo'n moment?
De vis die je mee bracht van de markt klaar maken voor die vier deugnieten die straks thuis komen eten en de glimlach weer op je gezicht proberen te krijgen voor twintig voor twaalf.

Geen opmerkingen: