vrijdag 3 februari 2012

Er zijn soms van die dagen...

... waarop alles moeilijk gaat.
Post met een andere, vertrouwde naam er op.
Goed nieuws met een vleugje verdriet.
Documenten moeten opsporen waar je het bestaan niet van wist.
Kinderen hartzeer zien hebben.
...
En dan besluit je maar om te zorgen dat je een glimlach op een gezicht kan toveren.
Je gaat aan de slag en ...
komt honderdduizend herinneringen tegen.
Na twee jaar lukt het om dingen in een doos te steken.
In een kast die niet vaak meer open zal moeten gaan.
Maar waar je wel altijd bij kan.

En dan zie je dat de zoon met hartzeer de nieuwe inrichting van zijn kamer gebruikt, de lichtjes gebruikt waar je voor gezorgd hebt.
Dan zie je een andere zoon trots melden dat er nu kleine kleertjes in de kast hangen die zijn maat zijn.
Een derde zoon moet nog even wachten tot de papa ook even tijd heeft, maar zal dan ook een hangkast hebben op zijn kamer voor zijn eigen kleren.

En dus is het voor de zoveelste keer duidelijk:
Al zijn die wolken nog zo donker, zolang je naar de zon blijft kijken, valt de schaduw achter je!