woensdag 1 augustus 2012

Mijn achillespees.

Ik ben dus op reis vertrokken met een 'laars' waar ik met behulp van krukken op mocht stappen. Toen ik vertrok kon ik er met één kruk op stappen. Lange afstanden moest met twee krukken. En met lang bedoel ik 300 meter. Ik mocht wel crawl zwemmen van de dokter.

De eerste week op reis bleef ik trouw mijn laars dragen, maar heb ik elke dag gezwommen. Eerst crawl, daarna schoolslag maar met een dolfijnslag als beenbeweging en na een week begon ik voorzichtig wat gewone schoolslag te zwemmen. Ook het in het water stappen evolueerde die eerste week: eerst ondersteund door Wim tot aan het water springen of op mijn poep tot aan de zetel terug geraken, dan een stapje met een leuning als ondersteuning en op het laatste van die eerste week enkele voorzichtige hinkstapjes naar de stoel met mijn laars en handdoek.

En daarna is het gewoon voorzichtig verder beter gegaan. Het tweede zwembad was drukker en dus moeilijker om baantjes te trekken. Maar ik heb het stappen verder geoefend. Eerst met een arm als ondersteuning 20 meter, dan 's avonds nadat de kinderen in bed waren alles gestapt (op een camping, dus dat is wel ietsje meer dan in een huisje), daarna gewoon 's avonds alles stappen, naar het zwembad stappen, alles op de camping de hele dag stappen zonder laars en hem dus wel aandoen bij uitstappen.
Eén keer heb ik mezelf wat in de problemen gewerkt. We bezochten de tweede week van de vakantie Bergerac en we hebben daar drie uren rond gestapt. Ik had mijn laars aan, maar geen krukken mee. En toen heb ik even niet meer geweten hoe ik nog aan de auto zou geraken. Vanaf dat moment gingen de krukken wel weer mee als we wisten dat het langere tijd stappen zou zijn. 
De laatste vakantiedag heb ik mijn laars niet aan gehad om op te breken. En ik heb het gevoeld, maar ik heb die dag dan ook de hele tijd recht gestaan en korte verplaatsingen gemaakt. En het was niet zo dat ik het niet kon verdragen van de pijn.

En wat is nu het resultaat van dit alles? Gisteren liet de dokter mij weten dat mijn voet goed aan het genezen is, dat ik al weer redelijk wat kracht heb in mijn voet en dat ik dus geen maand of veertien dagen meer moet wachten, maar dat ik mag AUTORIJDEN!!!!! Ik ben weer vrij! Ik stap dus nog langzamer, want die pees is nog stijf. Kine zal ik waarschijnlijk niet nodig hebben, maar ik heb een voorschrift. Als ik over twee tot drie weken nog steeds zo moeilijk stap, dan zou ik toch beter naar de kine gaan. Om te lopen moet ik nog een maand wachten. Voor sporten met korte verplaatsingen (volleybal, tennis, ...) moet ik nog twee maanden wachten. In september beginnen de tennislessen weer, dus daar gaan we voor! Verder kalmpjes aan opbouwen en dat zal wel lukken. 

Geen opmerkingen: