woensdag 1 augustus 2012

Twee weekjes Lot et Garonne (Salles).


Na ons weekje in Bretagne zijn we doorgereden naar de Lot et Garonne. Het verrijden op zich was al super. We reden mee met de Fransen (en dus niet met de Belgen en de Nederlanders) want we reden langs de kust van de Atlantische Oceaan naar beneden. Zo kwamen we ook in streken waar we nog niet geweest zijn en is ons lijstje met vakantiebestemmingen voor in de toekomst weer een stukje langer geworden in plaats van korter. 

Eigenlijk vertrok ik wat met pijn in het hart uit Bretagne omdat ik het er echt mooi vond en ik had al volop genoten van mijn gezinnetje. In de Lot et Garonne sloten we immers aan bij een groep van Pasar. De vorige jaren was dat wel goed meegevallen, maar in Bretagne hadden we toch gevoeld dat we ook graag gewoon op ons eentje op vakantie gaan.

De Lot et Garonne heeft het weer als hele grote voordeel. We zijn daar veertien dagen geweest, hebben twaalf dagen ergens tussen de 35 en 40 graden gehad overdag. Twee dagen ergens tussen de 25 en 30. Eén avond hebben we een miniminimini-onweertje gehad met tien regendruppels en enkele bliksemflitsen, een tweede avond hebben we een echte regenbui gehad van een half uur. Het zwembad was bij momenten gewoon een must om eens af te koelen. Dus dat is zeker een pluspunt. Het is er ook heel rustig. Maar dat was ook zo in Bretagne. In vergelijking met de Dordogne heb ik het gevoel dat er minder te zien is al blijft het een hele mooie streek. 

De camping Les Bastides (Salles) was okee. Het zwembad was okee, maar een stuk minder interessant voor de jongens in vergelijking met Bretagne. Al hebben ze ook uren in het zwembad gezeten en gegleden en gesprongen. De overige dingen voor de kinderen waren dan weer beter dan in Bretagne (springkastelen, sportveld, trampolines). Het brood werd 's morgens vers gebakken op de camping zelf. We hadden een mooie grote plaats al had de auto wat moeite om er geladen te geraken (stijgingspercentage op de camping van 12 procent).

Om terug te keren op de groep... We denken dat het onze laatste keer in groep geweest is. Het voordeel zijn de reeds betaalde uitstappen. Normaal zorgt de begeleider dan zo vaak mogelijk voor een (Nederlandstalige) gids, maar dit jaar was de begeleider anti-uitleg en dat vonden we niet zo leuk want hij deed daar dus geen moeite voor; integendeel. We konden ook beter Frans dan onze begeleider en ook dat vonden we niet zo leuk want we begrepen alles al voor we een minder geslaagde vertaling hoorden (op de momenten dat we wel een gids hadden). Bonaguil hebben we dus gewoon zelf op eigen initiatief met een gids bezocht, in Biron hebben we zelf betaald voor een audiogids (die trouwens chique gemaakt was volgens Wim). De aanverwante activiteiten vonden Wim en ik niet zo geslaagd (broodje aap, campingspel, bonte avond, etentje voor de nationale feestdag, barbecueavond), maar ons jongens waren daar dan weer heel enthousiast over. Maar het allergrootste nadeel van de groep was de leeftijd. Het oudste koppel waren twee mensen van in de tachtig, dan had je een heel deel koppels van 60 tot 70 jaar. De groep waar wij mee optrokken waren veertigers. Er waren in totaal zeven kinderen mee: eentje van 12, eentje van 10, twee van 9, eentje van 6, eentje van 5 en eentje van 4. Als je weet dat er daarvan al vier van ons zijn, weet je het wel. Voor de jongens had het wel als effect dat ze heel graag gezien waren. Bovendien kwamen mijn vier jongens heel goed overeen met de drie meisjes! En om eerlijk te zijn waren het stuk voor stuk hele vriendelijke mensen met een heel warm hart die ons en ons vier zonen er graag bij namen (want laat ons eerlijk zijn: dat is niet altijd vanzelfsprekend dat het jonge geweld met plezier mee genomen wordt). 

Lot et Garonne was dus een goede vakantie. Een hele goede. Maar we nemen enkele dingen mee naar volgend jaar toe:
1.  We hadden te weinig gewone messen mee.
2. We hebben een wasrekje nodig want als het regenachtig is, krijg ik niets droog (vooral van toepassing op Bretagne).
3. De rits van de kleine tent en de grootste rits van de grote tent zijn gesneuveld, dus zullen we moeten kijken om die te herstellen of om de tenten te vervangen.
4. Als we er op ons eentje op uit trekken zullen we veel meer en veel grondiger moeten voorbereiden wat we ter plaatse gaan doen.
5. Ons stoelen zijn aan vervanging toe... houden we ze nog een jaartje of zorgen we voor nieuwe?
6. Onze cadac is aangekomen een klein uurtje nadat we op reis vertrokken zijn, dus volgend jaar hebben we zowiezo een nieuw kooksysteem mee.
7. Volgend jaar kiest iedereen drie tenues om aan te trekken. Niet meer en niet minder. En we zullen ze uitwassen. Eens proberen wat dat geeft...
8. Het meenemen van de fietsen moeten we goed overdenken in functie van de streek waar we naar toe gaan (al heeft mijn voet ons nu ook parten gespeeld in het gebruik van de fietsen).
9. 
Waarmee ik maar wil zeggen dat er nog dingen zullen volgen op dit lijstje.

Foto's volgen :-).


2 opmerkingen:

Marina zei

Op het eerste zicht weinig leeftijdgenootjes voor de kids, maar het heeft ook zijn voordelen ( we hebben eens tussen ouderen gewoond als enige met kids, de kids werden nogal in de watten gelegd en genoten met volle teugen!)
Dat lijstje is wel goed, want vaak denk je dit en dat en volgend jaar ben je het alweer vergeten, kan je gewoon even terug komen piepen :-)

de Libbrechts zei

Marina, het is inderdaad juist dat ons jongens verwend werden (die pannenkoeken die je op de foto's zal zien heb ik bv niet gebakken), maar het leeftijdsverschil merkte je in de manier waarop we naar de uitstappen keken. De jongere mensen krijgen graag uitleg, verstaan normaal goed Frans en doen andere dingen graag dan de oudere mensen. Maar in het wijnkasteel heb ik dan bv wel veel bijgeleerd van de oudere mensen die mee waren.